Ἡ Ἱερὰ Μονή μας, ὅπως καὶ κάθε Μοναστήρι, ἀποτελεῖ κέντρο πνευματικῆς ζωῆς καὶ λατρείας καὶ κάθε ἔτος ἑορτάζει μὲ λαμπρότητα καὶ κατάνυξη τὶς ἱερὲς πανηγύρεις της. Στὴ διάρκεια  αὐτῶν τῶν ἡμερῶν ἡ Μονὴ μεταβάλλεται σὲ ἑστία χαρᾶς καὶ δοξολογίας, καθὼς συῤῥέουν πλῆθος πιστῶν ἀπὸ διάφορα μέρη, γιὰ νὰ συμμετάσχουν στὶς Ἱερὲς Ἀκολουθίες καὶ νὰ λάβουν τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ.

Κεντρικὴ Πανήγυρις τῆς Ἱερᾶς μας Μονῆς εἶναι ἡ ἑορτὴ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, εἰς τιμὴν τῆς ὁποίας ἔχει ἀφιερωθεῖ τὸ Καθολικό τῆς Μονῆς. Ἡ ἑορτὴ ἀρχίζει μὲ τὸν Μέγα Ἑσπερινὸ τῆς Μεταστάσεως τῆς Παναγίας τὴν 13^ην Αὐγούστου καὶ ὁλοκληρώνεται μὲ τὴν πανηγυρικὴ Θεία Λειτουργία τῶν Κτιτόρων τῆς 16^ης Αὐγούστου, μὲ τὴ συμμετοχὴ πολλῶν προσκυνητῶν.

Δεύτερη πανήγυρις εἶναι ἡ ἑορτὴ τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου, κατὰ τὴν ὁποία ἐπιτελεῖται μεγάλη Ἀγρυπνία  ἀπὸ τὴν 10^ην βραδινὴν ἕως πρωίας.

Ἐκτὸς τῶν δύο αὐτῶν ἑορτῶν, ἐπιτελοῦνται καθ’ ὅλον τὸ ἔτος καὶ ἄλλες πανηγύρεις πρὸς τιμὴν ἁγίων, στούς ὁποίους εἶναι ἀφιερωμένα τὰ παρεκκλήσια τῆς Ἱερᾶς Μονῆς, Ἁγίων Πάντων (τελευταία Κυριακὴ Πεντηκοσταρίου), Ἁγίων Δώδεκα Ἀποστόλων (30^η Ἰουνίου), Ἁγίου Νεκταρίου (9^η Νοεμβρίου), Ἁγίου Δημητρίου (26^η Ὀκτωβρίου), Ἁγίου Λαζάρου (Σάββατο πρὸ τῆς Μ. Ἑβδομάδος). Τελοῦνται ἐπίσης Πανηγύρεις κατὰ τὶς Θεομητορικὲς ἑορτὲς τῆς Ὑπαπαντῆς καὶ τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου, τὴν 1^ην Ὀκτωβρίου γιὰ τὴν Ἱερὰ Εἰκόνα τῆς Παναγίας Ξενιᾶς καὶ τέλος, τὴν 17^ην πρὸς τὴν 18^ην Δεκεμβρίου γιὰ τὴν ἔλευση τῆς Εἰκόνος τῆς Παναγίας τῆς Ἐλαιοβρυτίσσης ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Μεγίστη Μονὴ Βατοπαιδίου.

Οἱ πανηγύρεις αὐτὲς δὲν ἀποτελοῦν μόνον ἔθιμο ἢ ἐκδήλωση χαρᾶς ἀλλὰ κυρίως στιγμὴ χάριτος, συναντήσεως μὲ τὸν Θεό ἀλλὰ καὶ ἀφορμὴ πνευματικοῦ ἀνεφοδιασμοῦ καὶ ἀνακαινίσεως τῆς πίστεως. Συμμετέχοντας σ’ αὐτὲς ὁ πιστὸς ἄνθρωπος μεταλαμβάνει τῆς Θείας εὐλογίας, ἀνανεώνει τὴν πνευματική του ζωὴ καὶ ἐνισχύεται ἐν Χριστῷ.